تاچ ویز، سامسونگ اکسپرینس و حالا One UI نام رابط کاربری سامسونگ است. تاچ ویز نام طولانی بر رابط کاربری سامسونگ بود که از زمان موبایل های جاوایِ آیفون نمای آن ها بر روی این محصولات نهاده شد و تا اندروید ۶ با آن بود. سپس در اندروید ۷ شاهد رونمای از سامسونگ اکسپرینس ۸ بودیم (واقعا چرا ۷ نه سامسونگ؟!) و حالا تنها پس از دو سال به نام جدید One UI رسیده ایم، تغییر نامی که قرار است خبر از اتفاق بزرگی بدهد، ورود موبایل منعطف سامسونگ و البته تغییرات سامسونگ در جهت دسترسی ساده تر به نقاط مهم رابط کاربری در نمایشگرهای بزرگتر موبایل ها و مدیریت مصرف انرژی و تجربه بصری بهتر با قاب گرافیکی تاریک روی نمایشگر AMOLED. در ادامه با کیو ام سی همراه باشید تا درباره نرم افزاری ترین بخش کنفرانس توسعه دهندگان سامسونگ یعنی رابط کاربری سامسونگ به One UI صحبت کنیم.

رابط کاربری One UI

رابط کاربری One UI

همانطور که پیش از این در کیو ام سی گفیم رابط کاربری جدید سامسونگ که آن موقع آن را با سامسونگ اکسپرینس ۱۰ می شناختیم و حالا One UI نام دارد، در بحث استفاده ساده موبایل طور، کاملا برای استفاده یک دستی از موبایل طراحی شده است. موبایل های این روزها همگی حاشیه نمایشگر کم دارند و بین مرز ۶ تا ۶.۵ اینچ سیر می کنند. دست کاربر به انتهای این نمایشگرها به راحتی نمی رسد چرا که شاید حاشیه نمایشگر کم شده باشد اما خودش بزرگ شده است. برای درک بهتر این مفهوم لطفا تصویر زیر را ببینید:

به همین دلیل در One UI شاهد این هستیم که بخش های مهم که برای کاربر اهمیت دارند دقیقا زیر دستش باشند. منوی جا به جا شدن در نرم افزارها از بالا به پایین منتقل شده و تقریبا ۴۰٪ بالایی نمایشگر به عنوان بنر نرم افزار است و کاربر با آن کاری ندارد، در حقیقت بالاتری بخش نرم افزار وقتی که باز می شود، ۶۰٪ نمایشگر است.

اما One UI برای موبایل منعطف سامسونگ که از نمایشگر سامسونگ Infinity Flex استفاده می کند نیز کاربرد دارد و می تواند همزمان تا ۳ نرم افزار را روی نمایشگر باز کند که ویژگی جذابی است. سامسونگ برای توسعه این بخش از رابط کاربری جدید خود با گوگل رابطه تنگاتنگی داشته است.

جزئیات بیشتر درباره رابط کاربری One UI سامسونگ را به محض انتشار با شما در کیو ام سی به اشتراک خواهیم گذاشت. نظر شما درباره این رابط کاربری چیست؟

متاسفم! ارسال دیدگاه بسته شده است.

© 2018 کیو ام سی Suffusion theme by Sayontan Sinha