به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، روزگاری که تلویزیون برنامه نداشت او بدون امکانات و نیروی‌انسانی به عرصه ورزشی رسانه‌ملی عظمت داد و یکی از ماندگارترین برنامه‌های ورزشی تلویزیون را بیش از سه دهه تهیه و تولید کرد. این لقبی است که به برنامه «ورزش و مردم» می‌دهند. برنامه‌ای که از اسفند 1358، یکشنبه شب‌ها روی آنتن شبکه اول رفت و همچنان با وجود تغییر در روز پخش، جمعه شب‌ها، ساعت 23 روی آنتن می‌رود. نام این برنامه با مجری و تهیه‌کننده آن، «بهرام شفیع» 62 ساله گره خورده است. شفیع، با گزارش‌های پرهیجان فوتبالش، خاطره فوتبالی فوتبال‌دوستان در دهه 60 و 70 را ساخته است و می‌توان او را یکی از مجریان پیشرو دانست. شفیع و دوستانش در روزهایی که خبری از اینترنت نبود و تصاویر مسابقات به این حجم زیاد وجود نداشت، از میان تله‌تکس‌ها و کاست‌ها و نوارهای قطور، دریچه کوچکی بودند تا ورزش دوستان با ولع تصاویر کوتاهی از ورزش جهان را ببینند. شفیع علاوه بر تهیه‌کنندگی، اجرا و مجریی، 12سال است ریاست فدراسیون هاکی ایران را برعهده دارد.

شفیع متولد محله پامنار تهران است، در دبیرستان علوی درس خوانده و مدرک لیسانس علوم سیاسی دانشگاه تهران را دارد. جالب است که بهرام شفیع جزو معدود افرادی است که سال 59 با آزمون سراسری وارد سازمان صداوسیما شد. در ساختمان شبکه یک، با او برخورد داشتم و دوست داشتم بدانم اولین حقوقی که از صداوسیما دریافت کرد چقدر بود؟ به من گفت: نخستین حقوقم حدود دو هزار تومان بود که بعدها به سه هزار تومان هم رسید. با اینکه علوم سیاسی خوانده بود ‌ولی به فوتبال علاقه بسیاری داشت و در تیم قصر یخ هم بازی کرده بود.

یکی از خنده‌دار‌ترین صحنه‌هایی که بهرام شفیع همیشه درباره‌اش می‌گفت گزارش مسابقه تنیس روی میز بود که برمی‌گردد به بازی‌های دهلی 1982. حکایت آن روز را این مجری فقید تعریف کرد: “تصویری از مسابقات تنیس روی میز آمد. کنار مجید وارث نشسته بودم. فقط اطلاعاتم در این حد بود که یکی از اینها کره‌ای و دیگری چینی است و اسم‌شان را نمی‌دانستیم. مجید به من گفت حالا یه چیزی بگو… بر وزن پینگ‌پنگ، به کره‌ای لقب مینگ دادم و به چینی چانگ. بعد از سه، چهار دقیقه خودم اسم‌هایی را که گفته بودم یادم رفت. مجبور شدم روی کاغذ نوشتم. اصلا نمی‌دانستیم چی به چی هست”.

او به رسانه‌ها علاقه زیادی داشت و همیشه در برنامه‌اش از خبرنگارها و مجریهای ورزشی دعوت می‌کرد. چرا که اعتقاد داشت خبرنگار بودن بسیار شغل شریفی است. حتی بارها می‌گفت که می‌دانم شغل خبرنگاری منبع درآمد خوبی ندارد و خیلی‌ها با اینکه اوضاع مالی خوبی ندارند، به خاطر عشق و علاقه‌شان در این شغل مانده‌اند. درباره مجریان تلویزیونی هم می‌گفت: به‌نظرم عادل فردوسی‌پور بی‌نظیر است. تمام کسانی که ازشان دعوت به‌کار کردم مثل مزدک میرزایی، جواد خیابانی و پیمان یوسفی از بچه‌های خوب و با استعدادند. همه اینها با من کار کردند. به‌نظرم برای این ارزش‌ها باید هزینه کرد. خبرنگارها و اهالی رسانه جزو سرمایه‌های کشور ما هستند. رسانه‌ها در تمام دنیا سرمایه ارزشمند کشورها هستند.

امیراقبال شفیع فرزند بهرام شفیع از روز تلخ زندگی‌اش می‌گوید: “پدرم ساعت 19 در منزل دچار حمله قلبی شد و بلافاصله پس از سکته به بیمارستان بهمن تهران منتقل شد اما انتقال به بیمارستان هم نتیجه‌ای نداشت و متأسفانه ساعت 19:30 در سن 62 سالگی ما را تنها گذاشت”. او به اولین نفری که این خبر را داد شاید کامبیز اخوان مدیر تأمین برنامه‌ها و قائم‌مقام شبکه یک باشد که البته به دلیل شرایط روحی نامناسب نتوانست با خبرنگار فرهنگی تسنیم صحبت کند. چرا که بهرام شفیع حدود 40 سال برنامه ورزش و مردم را روی آنتن شبکه یک داشت و یکی از نزدیکترین دوستانش در شبکه یک کامبیز اخوان بود. امیراقبال شفیع در گفت‌وگوی کوتاه با خبرنگار فرهنگی تسنیم ضمن اشاره به علت درگذشت پدرش، تصریح کرد: پدرم دوست داشت که من راهش را ادامه بدهم و همیشه هم می‌گفت و این توفیق با چند اجرا در برنامه همگام با ورزش حاصل شد. ان‌شاالله بتوانم مثل پدرم، مرد باشم. چون او حقیقتاً یک مرد بزرگ نه تنها در عرصه اجرا و تولید برنامه‌های ورزشی و مجریی، بلکه در خانواده و محیط اجتماع هم یک مرد جامع‌نگر، متواضع و بزرگ بود. امیدوارم بتوانم خودم را به این خصوصیات ارزشمند، نزدیک کنم.  البته ناگفته نماند مرحوم شفیع اعتقاد داشت هرکس صدای امیراقبال فرزندش را از پشت تلویزیون می‌شنود احساس می‌کند خود او پشت تلفن است.

گفتگوی تسنیم با رئیس شبکه ورزش

احسان شیعه رئیس شبکه ورزش با اشاره به اینکه بهرام شفیع باعث شد برنامه‌های ورزشی امروز در تلویزیون از یک عظمتی برخوردار باشند به خبرنگار فرهنگی تسنیم، گفت: بهرام شفیع را یکی از پیشکسوتان عرصه ورزش می‌دانم که قدیمی‌ترین برنامه‌ورزشی را در کارنامه‌اش دارد. برنامه‌ای که هم‌نسلی‌های من که بیش از 4 دهه عمر گذرانده‌اند، با «ورزش و مردم» خاطره دارند. «ورزش و مردم» تنها برنامه ورزشی بود که می‌دیدیم.

وی درباره مجریی بهرام شفیع، تصریح کرد: در حوزه مجریی، بهرام شفیع سبک و سیاق جدیدی را وارد رسانه‌ملی کرد که سال‌ها مجریان پیرو آن مسیر بودند. عرصه‌هایی که امروز جوان‌ها به راحتی در آن قدم برمی‌دارند شفیع و هم‌نسل‌هایش با خون دل، راه برای جوانان باز کردند.

شیعه، خاطرنشان کرد: امروز اگر ورزش ما در تلویزیون جایگاه برنامه‌سازی ویژه‌ای دارد و مورد اقبال مردم است حتماً مدیون بهرام شفیع‌هاست. چرا که در زمانی او وارد این عرصه شد و به جد برنامه‌های حرفه‌ای و تخصصی تولید کرد که اصلاً سازمان صداوسیما امکانات لازم برای ساخت برنامه‌های ورزشی را نداشت و از طرفی نیروی‌انسانی کارآمد و پویایی هم تربیت نکرده بود اما او با تعداد اندکی از همکاران راه‌های سختی را پیش گرفت و با خلاقیت و اعتماد به نفس بالا، باعث شد تا امروز در بحث برنامه‌های ورزشی حرف‌های بسیاری برای گفتن داشته باشیم. در واقع شفیع به ورزش در تلویزیون، عظمت داد.

رئیس شبکه ورزش در پایان با اشاره به یک ویژگی متمایز بهرام شفیع نسبت به دیگر مجریان و مجریان ورزشی تلویزیون، اظهار کرد: بهرام شفیع یک ویژگی مهم داشت و آن مردمی بودن بلامنازع ایشان بود. امروز جوان‌های مجریی که به عنوان نسل جدید از آن‌ها یاد می‌شود این مجری و مجری فقید تلویزیون را الگوی خود قرار دهند که همیشه از جنس مردم حرف می‌زد و به همین‌خاطر نام برنامه‌اش را هم «ورزش و مردم» گذاشته بود. همیشه توصیه‌اش به همه مجریان و مجریان و حتی رسانه‌ای‌ها همین با مردم بودن و با زبان مردم صحبت کردن بر روی آنتن تلویزیون و در رسانه‌ها و مطبوعات بود.

برپایه این گزارش، بهرام شفیع، مجری و مجری مشهور تلویزیون امروز بعدازظهر بر اثر سکته جان به جان آفرین تسلیم کرد تا جامعه ورزش ایران را عزادار کند. شفیع که مجری قدیمی ترین برنامه ورزشی تلویزیون یعنی برنامه ورزش و مردم بود، حدود 30 سال در این برنامه به مجری گری پرداخت. او از سال 1384 رئیس فدراسیون هاکی نیز بود. شفیع پیش از این چند بار بخاطر ناراحتی قلبی در بیمارستان بستری شده بود.

تسنیم این ضایعه را به خانواده او و همچنین جامعه ورزش و رسانه تسلیت می‌گوید.

 

 

تهیه گزارش و گفتگو: مجتبی برزگر

انتهای پیام/

متاسفم! ارسال دیدگاه بسته شده است.

© 2018 کیو ام سی Suffusion theme by Sayontan Sinha