ایران اسپورتی: باور نمی‌کنم همه عاشق و شیفته کی‌روش باشند و برای رسیدن او به حق و حقوقش و البته سامان یافتن وضعیت رهبری تیم ملی سینه چاک بدهند و از دولت پول بخواهند.

باور نمی کنم خبرگزاری محترمی که در تمام این 6 سال با دولت نامهربان بوده طی یک روز دو مصاحبه مفصل از اعضای هیات رئیس فدراسیون فوتبال منتشر کند با این محوریت که دولت یاری کند تا ما میهمان داری کنیم!

ماجرا وقتی عجیب می شود که این دو عضو محترم در تمام دو ماه و نیم اخیر به اندازه دوو نیم مصاحبه نداشته اند که بدانیم تکلیف کی روش چیست؟چقدر پول می خواهد؟سر چه چیزی بحث دارد و بالاخره قراردادش را امضا می کند یا خیر.

البته که در این مصاحبه ها هم طی این همه سطور سیاه شده هیچ خبری درباره جزئیاتی غیر از پول نداده اند و هر آنچه هست مربوط به تقاضای جدید آنها از دولت است؛اینکه 40 میلیارد به فدراسیون فوتبال پول بدهید و برای کی روش دلار4200 تومانی در نظر بگیرید.در واقع فدراسیون فوتبال از دولت می خواهد کی‌روش را هم در بین کالاهای اساسی مردم قرار دهد؛جایی بین گوشت، برنج، دارو و کنجاله!

راستش را بخواهید ما هم به دولت منتقدیم که تعداد کالاهایی که ارز 4200 تومانی به آنها اختصاص داده می شود، محدود است و شاید اگر اقلام بیشتری در این سبد قرار می گرفت و نظارت و اجرای روند واردات و توزیع آنها کامل و درست و بدون شائبه صورت می گرفت،می شد افق روشن‌تری از وضعیت معیشتی مردم عادی را در آینده ای نزدیک ترسیم کرد اما هر چقدر بخواهیم این سبد را فراخ‌تر و وسیع‌تر در نظر بگیریم جایی برای کالای لوکسی مثل کارلوس کی روش در آن نمی ماند.

البته که خوشحالی و غرور ناشی از موفقیت تیم ملی در جام ملتها شاید با هیچ چیز قابل مقایسه نباشد و رقم 40 میلیارد تومان برای آن ناچیز به نظر برسد اما شاید بهتر بود فدراسیون فوتبال و مدیرانش اولویت ها را در نظر می‌گرفتند و برای گفتن حرف‌شان اسیر گیم های سیاسی نمی‌شدند.

البته که حرف اسلامیان و ممبینی در خصوص حق پخش بلوکه شده مسابقات فوتبال کاملا منطقی است و از حقانیت شان درباره نشاط ملی ناشی از موفقیت فوتبال نمی توان گذشت اما آنها حرف حق را در یک گیم سیاسی و سوار بر موجی طراحی شده مطرح کرده اند که این نشانه‌ای از موقعیت نشناسی شان به حساب می آید.

جدا از این تمام حرف های اخیر درباره اینکه دولت باید پیش بگذارد و به تیم ملی و سرمربی اش پول برساند درست زمانی مطرح می شود که مدیران این فدراسیون به جهت سفت و سخت شدن قانون منع به کارگیری دوشغله ها در مناصب دولتی،دست به هر قانون و بند و تبصره‌ای می زنند تا بگویند فدراسیون فوتبال اساسا یک نهاد دولتی نیست و این قانون شامل حال مدیرانش نمی شود.

همه از تعدد مدیران بازنشسته و در خطر کنار رفتن در راس فوتبال آگاهیم.خطری که مدیران ارشد فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ را تهدید می کند و فهرست آماده رفتن ها شسته رفته و منتشر شده است.آماده رفتن ها البته همواره شعار«به قانون تمکین می کنیم» و «مشکلی با رفتن نداریم» ورد زبان شان است اما به صورت موازی در راستای بقای خود چکش می‌زنند و برای رسیدن به هدف اساسنامه و قانون را پشت هم ردیف می‌کنند.

فدراسیون فوتبال درست در روزهایی که روی کوس استقلال می کوبد و با سینه‌ای جلو داده مدعی است من دولتی نیستم، از دولت پول سهم می خواهد و یک پارادوکس بزرگ را جلوی چشم‌مان می گذارد با این تعریف ساده که مدیران این فدراسیون قانون های دولتی را دوست ندارند اما همواره به پول دولتی و ارز دولتی عشق می ورزند و حالا که این ارز شامل حال کالای اساسی شان (کی روش) نشده تیم اقتصادی دولت را ناکارامد می خوانند.

جالب اینکه دوستان مبنای صحبت هایشان را پول بلوکه شده فوتبال در صدا و سیما گذاشته اند اما وقتی سال هاست جدالی بی حاصل در آن جبهه داشته و به نتیجه ای نرسیده اند دنبال راه میانبر افتاده و در روزهای تحت فشار قرار گرفتن دولت پول قلمبه ای را مطالبه می کنند با این توجیه فریبنده که مردم حق دارند از نتایج خوب فوتبال شاد شوند!

در واقع اینطور به نظر می رسد که فدراسیون فوتبال امروز به نهادی مستقل با مدیران سابقا دولتی تبدیل شده که صراحتا بودجه دولتی می خواهند اما از قانون دولتی تبعیت نمی کنند و می گویند ما یک نهاد مستقل هستیم.می بینید چقدر پیچیده شد؟

متاسفم! ارسال دیدگاه بسته شده است.

© 2018 کیو ام سی Suffusion theme by Sayontan Sinha